روزانه های گل پسری

این روزها خدا رو هر روز بیشتر از روز قبل سپاسگزارم که به من اجازه داد تا لذت شیرین مادر بودن رو احساس کنم.

فضل خدای را که توان شمار کرد           یا کیست آنکه شکر یکی از هزار کرد

آن صانع قدیم که بر فرش کائنات            چندین هزار صوت اولوان نگار کرد

روزهایمان یکی پس از دیگری میگذرد و این بار نوید آمدن فصل نو و سال نو را میدهد. اینقدر از دورن خوشحالم که زمستان فصل زیبای خدا رو به پایان است و بهار دل انگیزش نزدیک(مادرا میفهمن من چی میگم).

خدارو شکر خرید آرادی تموم شد و توی یکی از این روزا که رفته بودیم شلوارش رو عوض کنیم(آخه براش کوچیک بود) بعد از اتمام کار مغازه ای در آن کنار بود مختص لباس شنا که پشت ویترین آن عروسکی بود به همراه کلیه ملزومات غواصی که بماند در ابتدا با دیدن آن ترسیده بود در حد المپیک ولی انگار در درون خود چالشی بپا کرد و بعد از گذشت چند دقیقه ای اعلام فرمودند مامان میشه برای ما لباس شنا بخری از همونایی که تو دهن پسره لوله بود آخه میخوام برم شنا کنم........ مامان اگه شنا کنم تو استخر ماه ها منو نمیخورن؟؟؟ در ادامه ی مسیر و گردش در پاساژ هم اعلام فرمودند که مامان من لباس نمیخوام میشه بریم برای شما کفش بخریم (قربونت برم که از همین الان حواست به مامانت هست.)

هر وقت میخواد منو صدا کنه با اون صدای قشنگش میگه: مامان خوشگل من، تو مامان خوشگل منی دیگه.

دیشب داشتیم از بیرون برمیگشتیم به همسر جان گفتم که اینجانب گرسنه ام و هنوز حرفم تموم نشده آرادی وارد شد و گفت: بابا میشه واسه مامان خوشگل من کباب بخری آخه گشنشه.

چند مدتیست که علاقمند شده به سریال پرستاران و ساعت ده که میشه میگه: مامان میشه تلویزیون روشن کنی میخوام پرستاران ببینم. توی یکی از همین قسمتا که دکتر داشت عمل جراحی انجام میداد گفت: مامان من نمیخوام دکتر بشم آخه دوست ندارم دستم خونی بشه.

جمعه ای که گذشت پارسا و طاها به همراه پدر و مادرشان مهمان ما بودند آرادی اینقدر باهاشون بازی و شیطنت کرد که دیگه نا نداشت تکون بخوره و یه کار بسیار خطرناکی که ازشون یاد گرفت این بود که بره روی کشوهای تختش و از اون بالا بپره پایین.بعد از اینکه مهمونامون رفتن من و همسرجان شروع کردیم به جمع کردن خرابه هایی که بچه ها درست کرده بودن و وقتی داشتم تخت آراد رو مرتب میکردم آرادی گفت مامان میشه برم بخوابم تو تختم آخه خیلی خسته ام خوابم میاد من کلی تعجب که آراد تو تختش!!!! خواب!!!! و بعد هم اصرار که شما برو بیرون و اینقدر سرو صدا نکن که من خوابم میاد و بعدتر هم لطفا برق اتاق رو روشن بذار. منم ساده فکر کردم خیلی خسته شده هنوز پامو از اتاقش بیرون نذاشته بودم دیدم صدایی اومد در حد المپیک. بله بازم رفته بود اون بالا و پریده بود پایین.

یکی از همون شبها تو ماشین. مسیر رفتن به خونه 

از شعر خوندنش بگم که نوبهار حافظ رو تا بیت چهارم یاد گرفته و بسیار بسیار زیبا میخونه. اگه اینو تا آخرش حفظ بشه میشه سومین غزل که دو تاش مال حافظه و یکی هم شهریار و کتاب هاش رو که کلا حفظه و تا شروع میکنم براش بخونم خودش میره تا آخرش.

همچنان به تماشایی تلویزیون مثل همه ی بچه ها علاقه بسیار وافری دارد و اگه مخالفت ها و تنبیه و تشویق های ما نباشد بیست و چهار ساعت را در همان جا به سر میبرد. 

هشتم اسفند ماه نودوپنج ساعت 6 صبح در حال رفتن به خونه ی مامانی 

اینم پوریا جان خاله که گوشی منو یواشکی برداشته بود و داشت از خودش عکس میگرفت.